Afgelopen dinsdagavond, 27 januari, nam Patricia deel aan een Vlaaitafel georganiseerd door het Limburgs Museum uit Venlo. Samen met zo’n vijftien andere deelnemers werden we verdeeld over twee tafels om in gesprek te gaan over een object uit de museumcollectie. Aan Patricia’s tafel een opmerkelijk voorwerp, en voor velen waarschijnlijk bekend: het ‘De Limburgers heten u welkom’-bord dat bij onze provinciale grensovergangen staat.
Onder begeleiding van een medewerker van het museum begonnen we met een simpele maar krachtige oefening: we plaatsten een stipje met onze initialen op een papier, en gaven aan of onze emotie bij het object sterk of mild was en aangenaam of onaangenaam. Wat opviel, was hoe zichtbaar de diversiteit aan gevoelens was, en hoe die in de loop van het gesprek veranderde. Door echt te luisteren naar elkaars verhalen werd je eigen blik verrijkt en je emotie soms zelfs bijgesteld.
Het gesprek ging verder over Limburg als plek, over wat het betekent om hier thuis te zijn en over taal, afkomst en identiteit. Tegelijkertijd vroegen we ons af hoe het bord overkomt op mensen die van buiten komen: is het verwelkomend? Inclusief? Of juist ontoegankelijk? Dat soort vragen leidde tot mooie, openhartige gesprekken waarin iedereen de ruimte kreeg om zijn of haar perspectief te delen. Zo vertelde Patricia over de 10 jaar dat ze in het buitenland heeft gewoond, maar ook hoe Roermond (en Limburg) nu echt haar thuis is.
Wat deze avond zo bijzonder maakte, was niet alleen de inhoud van de gesprekken, maar vooral de manier waarop we met elkaar verbonden raakten door te luisteren en te reageren op elkaars ervaringen. Dit is precies waar het initiatief Verbindend Samenwerken van De Groene Transformator ook om draait: het creëren van momenten waarop echte uitwisseling mogelijk is.
Het Limburgs Museum wil bij de ontwikkeling van haar nieuwe tentoonstelling het gesprek centraal stellen, niet alleen kijken naar objecten in stilte, maar juist samen nadenken, delen en verbinden. Mooi dat we daar een bijdrage aan hebben mogen leveren, en om te ervaren hoe een ogenschijnlijk gewoon bord langs de kant van de weg toch véél meer kan zeggen over ons gevoel van welkom zijn.
